Ostatnia nazwa, swoim brzmieniem, bardzo przypomina nazwisko Borowski.
Z historycznych zapisów wynika, że słowo bor, miało nad Bałtykiem szczególne znaczenie i nie tylko określało stary las sosnowy. W najstarszych źródłach historycznych słowo to najczęściej występuje w powiązaniu z terenem ujścia Wisły, zwanym obecnie Pomorzem a później z okolicami dolnego biegu Wisły, Kujawami. Tu mieszkał Brat Mieszka I, Czcibor, władca terenów Pomorza, podobnie jak brat św. Wojciecha, Sobiebor, związanego z Pomorzem, przebywający długi czas na dworze Bolesława Chrobrego. Inne znane, zastrzeżone dla tutejszych władców nazwiska, pochodziły od Racibora i Dombora. Można pomyśleć że „bor” który je łączy to ważna postać na tym terenie. Rozmaite źródła podają, że są to staropolskie imiona w których człon "bor" oznacza, obok lasu, wojownika, zmaganie albo walkę. Podobnie w staroruskim, oznaczał wojownika a "borba" oznaczało walkę, wojnę.
W X w. Pomorze, podmokłe, pokryte gęstymi lasami, zasiedlone małymi plemionami, było ograniczone Odrą, Notecią i Wisłą. Na wschód od Wisły, sąsiadowały pół słowiańskie plemiona Pruskie, od południa odgrodzone rzeką Osą źródłami Drwęcą. Prusy albo Prussia, zywane przez Rzymian, z łacińska Borussia. Czy jednak Borussia to tylko Prusy? Zygmunt Gloger w Geografia historyczna ziem dawnej Polski, pisze w rozdziale o granicach państwa polskiego w wieku X, na podstawie źródeł z X w., o terenie Brus graniczącym od północy z państwem Mieszka. Warto się zastanowić czy nie chodzi tu też o rejon Kaszub gdzie jest do dzisiaj miejscowość Brusy, mieszkają Borusi (Boruści) a i język mają trochę inny. Ta niedostępna kraina, zarośnięta gęstym borem, chaszczami krzewów, podmokła rzekami i jeziorami, pozbawiona dróg, podzielona między odrębne księstwa plemienne, długo opierała się wpływom polskiego władcy i wprowadzeniu chrześcijaństwa.
Społeczność plemienia, niczym rodzina, była ze sobą spokrewniona, stanowiąc jeden klan. Niewiasty pochodziły zwykle z innych zaprzyjaźnionych albo podbitych plemion. Na przywódcę wybierano jednego spośród członków plemienia. Nie była to godność dziedziczna. Takie zasady wpływały na mocne braterskie więzi co miało istotny wpływ na dzielność grupy w przypadku zagrożenia. Bez wątpienia te waleczne plemiona, mówiące podobnym językiem odróżniały się własnymi nazwami. Dlatego Pomorze cieszyło się wtedy sporą niezależnością od władców Polski. Długo też trwało w pogaństwie. Poganie czcili bóstwa reprezentujące siły natury. Ponieważ tereny które zamieszkiwali, były podmokłe, trudno dostępne i gęsto porośnięte lasem, rzadko nadawały się do upraw. Popularnym zajęciem ówczesnych mieszkańców było napadanie na dostatniej żyjących sąsiadów, zarówno od stromy morza, jak vikingowie i od lądu. W późniejszych opisach ze źródeł chrześcijańskich, ludność tamtejsza określana była jako barbarzyńcy albo grzesznicy z lasu, choć ich kultura nie odbiegała poziomem od innych. Być może dlatego pogański duch leśny Boruta, utożsamiany był z diabłem. Jak podaje stara legenda, inny duch leśny, zwany Borowiec, płakał gdy ścinano drzewa.
Tereny Pomorza stanowiły łakomy kąsek dla lepiej politycznie zorganizowanych sąsiadów. Tu prowadziły szlaki handlowe wzdłuż Bałtyku, tu zbiegały się drogi rzeczne, autostrady średniowiecza. Podbój tych terenów usankcjonowany został wprowadzaniem wiary chrześcijańskiej.

Jak pisze Paweł Jasienica w "Polska Piastów", poczynając od Mieszka I następuje okres coraz większej konsolidacji plemion słowiańskich, stanowiących zalążek państwa polskiego. Chrzest Polski w 966 r. pozwolił skupić władzę wokół jednego przywódcy i zbliżył je kulturowo do europy zachodniej. Słowiańszczyzna, zwana Lechią z plemieniem Polan w centrum, stanowiła obok Italii, Galii i Germanii, jedną z czterech potęg ówczesnej Europy. Plemiona słowiańskie, które utworzyły państwo polskie w okresie panowania Mieszka I, zamieszkiwały obszar zbliżony do obecnego terytorium Polski.
Wiemy że Mieszko, jako pierwszy władca Polski, wpływał na Pomorze, podejmował próby wprowadzenia tam chrześcijaństwa. Niewiele przekazów zachowało się do naszych czasów, opisujących tamtych ludzi, ich zwyczaje, ale to samo tyczy się pozostałych plemion słowiańskich. Przetrwały niektóre nazwy utrwalone w zbliżonej formie i skąpe opisy, rozrzucone w starych kronikach Thietmara (zmarł w 1018 r), Galla Anonima (pisał do 1116 r), Wincentego Kadłubka i innych. Dopiero Chrobremu udało się pozyskać Pomorze w skład królestwa. Po jego śmierci 17.06.1025, poprzedzonej koronacją, nastał ponownie okres niezależności Pomorza. Próbowali je podbijać kolejni władcy. Dopiero Krzywousty (* 20 VIII 1086 r., + 28 X 1138 r) ok. 1115 r., początkowo opanował grody leżące nad Notecią, potem ostatecznie w 1119/22 r., całe Pomorze, wcielając je do Polski. Krzywousty wprowadził, władzę państwową, reprezentowaną przez kasztelanów książęcych. Wywodzący się od Racibora I, książęta pomorscy nazywani byli Raciborcami. Byli tam, między innymi, Świętobór i Sambor. Prawdopodobnie już wtedy zaczęły wykształcać się rodziny rycerskie, których rodowe nazwiska poprzedzały chrześcijańskie imiona. Po śmierci Krzywoustego nastał czas podziału Polski na dzielnice. Najstarszy jego syn Mieszko Stary (1122 - 1202), obejmuje tron krakowski i władzę w Małopolsce, Wielkopolsce i Pomorzu (książę całej Polski). W 1177 wybuchają bunty możnowładców w Małopolsce pod przywództwem biskupa krakowskiego. Ci sami możni obierają, najmłodszego syna Krzywoustego, Kazimierza, na króla. Kazimierz zwany Sprawiedliwym (1138 - 1194), władał w Małopolsce, Sandomierszczyźnie a po śmierci Leszka, syna Bolesława Kędzierzawego, na Mazowszu. Podlegało mu Pomorze choć tutejsi książęta pochodzący od Sambora stopniowo uniezależniali się. W wyniku walk o dominację w Polsce, wierni wojowie księcia (w domyśle również Borowscy), mogli trafić w okolice Krakowa. Podobnie działo się z podbojem ziem na wschodzie. Herbarze informują że Borowscy otrzymują herby: Prus, Lubicz, Lis, Jastrzębiec, Pilawa, w walce z Prusami. Prusowie, należący do jednej grupy etnicznej co Jadźwingowie, Litwini, Łotysze i Żmudzini, jeszcze dłużej opierali się chrystianizacji.
Ich tereny rozciągające się po Brześć, Drohiczyn, Włodzimierz, próbował podbijać Kazimierz. Zmarł prawdopodobnie otruty w 1194, osierocił dwóch synów, Leszka Białego i Konrada znanego jako Mazowiecki. Stopniowo traciliśmy wpływy na ziemiach zachodnich i Pomorzu Zachodnim na rzecz Niemców. Walka spadkobierców podziału dzielnicowego o wpływy, trwała nadal. Konrad Mazowiecki uwikłany w te rozgrywki rozpoczął ekspansję na wschód. Walczył z Prusami, ostatecznie oddając podbicie tych ziem sprowadzonym Krzyżakom. Bałtyckie plemiona Prusów, i Jadźwingów zostały ostatecznie podbite i zniemczone przez sprowadzonych Krzyżaków. Ostateczne unicestwienie ich kultury nastąpiło w końcu XIII w. Podobnie zniemczono plemiona zamieszkujące na zachód od Odry. Okres rozbicia dzielnicowego, walki o władzę i podbojów, sprzyjał rozproszeniu rodzin rycerskich po całym kraju.

Wielu Borowskich, deklaruje swoje pochodzenie z rejonu Ziemi Dobrzyńskiej, Borów Tucholskich, Kujaw albo Mazur, określając rejon z którego pochodzili najstarsi przodkowie, żyjący w XVII w. Dzisiaj, w oparciu o badania statystyczne,  wygląda to podobnie.

Średnie zagęszczenie wynosi 7 na 10000 i pokazuje je kolor blado niebieski. Ponadprzeciętne zagęszczenie pokazują kolory od jasno żółtego do ciemno czerwonego.